Ik werk veel met mensen die doelen hebben.
Mensen die willen groeien.
Verbeteren. Ontwikkelen.
Mensen die vaak precies weten waar ze naartoe willen.
Dat is prachtig. Maar er zit ook een risico in.
Wanneer je voortdurend gericht bent op de volgende stap, kan het voelen alsof wat er nu is nooit helemaal genoeg is. Alsof tevreden zijn hetzelfde is als stilstaan.
Toch geloof ik dat juist ambitieuze mensen baat hebben bij dankbaarheid.
Niet omdat dankbaarheid ervoor zorgt dat je minder wilt.
Maar omdat het je helpt te zien wat er al is.
Wat je al hebt opgebouwd. Wat je al hebt geleerd.
Hoe ver je al bent gekomen.
Dankbaarheid haalt de ambitie niet weg.
Het geeft er een gezondere basis aan.
Ik zie het vaak terug vlak voor een belangrijke prestatie.
Wanneer iemand volledig bezig is met wat er op het spel staat, ontstaat er vaak spanning.
Controle. Druk.
Maar wanneer iemand even stilstaat bij de weg die al is afgelegd, verschuift er iets.
Er ontstaat meer aanwezigheid.
Meer vertrouwen.
Meer contact met het moment.
Niet omdat alles ineens perfect voelt.
Maar omdat de aandacht verschuift van wat er nog moet gebeuren naar wat er al aanwezig is.
En misschien is dat wel de mentale voorsprong die veel mensen vergeten.
Dankbaarheid maakt je niet minder hongerig.
Het maakt je honger gezonder.
